Hemoroidy

Dr n. med. Hubert Cabaj

O chorobie hemoroidalnej mówi się wówczas, gdy dochodzi do stanu zapalnego guzków lub do ich ześlizgnięcia się do dołu.

Guzki krwawnicze popularnie nazywane hemoroidami, a niewłaściwie żylakami odbytu, to prawidłowe struktury anatomiczne o budowie jamistej, znajdujące się w błonie podśluzowej w kanale odbytu powyżej linii zębatej. Biorą udział w uszczelnianiu kanału odbytu. Umocowane są do mięśnia zwieracza odbytu wewnętrznego oraz zewnętrznego za pomocą więzadła Parksa oraz więzadeł wieszadłowych guzka. Krew dopływa do guzków głównie przez tętnicę odbytniczą górną będącą gałęzią tętnicy krezkowej dolnej, lecz również przez tętnicę odbytniczą środkową - gałą tętnicy biodrowej wewnętrznej i tętnicę odbytniczą dolną - gałą tętnicy sromowej, odbierana jest przez żyłę odbytniczą górną - do układu żyły wrotnej, żyłę odbytniczą środkową i dolną - do układu żyły głównej dolnej.

Najczęściej występują trzy guzki krwawnicze:

prawy tylny
prawy przedni
lewy - położone odpowiednio na godz. 7, 11, 3 (patrząc na chorego ułożonego w pozycji litotomijnej).

Zdarzają się również jeden lub dwa guzki dodatkowe, położone na godzinie 12.

Hemoroidy stanowią wyzwanie dla lekarza od czasów starożytnych. Już Hipokrates uznał je za jeden z najważniejszych problemów ówczesnej chirurgii, poświęcając im odrębny rozdział w "Corpus Hipocraticum". W literaturze anglosaskiej chorobowość określa się na 4,4% całej populacji. Częstość zachorowań wzrasta wraz z wiekiem, osiągając szczyt w siódmej dekadzie życia. Problem w równym stopniu dotyczy mężczyzn i kobiet.